عکس و مشخصات ماشین رانا
-----------------------------------------------------------------------------------------
-------------------------------------------------------------------------------------------
------------------------------------------------------------------------------------------
-------------------------------------------------------------------------------------------
---------------------------------------------------------------------------------------------
-------------------------------------------------------------------------------------------
مشخصات ماشین رانا
ایرانخودرو از محصول جدیدش با نام «رانا» پردهبرداری کرد. خودرویی که پس از سمند، دومین خودروی ملی ایرانخودرو به حساب میآید.
پیش از ورود به بحث فنی رانا، بهتر است مفهوم «خودروی ملی» را روشن کنم. این اصطلاح، تنها و تنها به معنای مالکیت معنوی یک شرکت ایرانی بر یک خودرو است. نه لزوماً طراحی خودروی ملی، ایرانی است و نه همه قطعات آن ساخت ایران هستند. اما شرکت صاحب این خودرو، برای انجام تغییرات در بخشهای گوناگون آن یا عرضه آن در کشورهای دیگر، نیازی به کسب اجازه از دیگران ندارد. وگرنه پژو پارس هم فقط در ایران تولید میشود و اکثر قطعات آن هم ساخت ایران است؛ اما مالکیت معنوی آن متعلق به شرکت پژو است.
رانا محصول پروژهای با کد X12 است که پیشتر با نام «پیکان جدید» (New Paykan: NP) شناخته میشد. این پروژه شباهتهای زیادی به پروژه X7 دارد که منجر به طراحی و عرضه سمند شد.
هدف از پروژه X7، بهینهسازی زیرسازه یا پلتفرم پژو ۴۰۵ (شامل شاسی، انتقال قدرت، تعلیق و فرمان) طراحی مشترک و تولید انبوه پیشرانه (موتوری) جدید با کد XU7، و در نهایت طراحی خودرویی جدید بر روی این زیرسازه بهینهسازیشده با موتور جدید بود.
البته در کنار این پروژه، پروژهای دیگر هم با کد X9 تعریف شد که شامل بهینهسازی ظاهری (اصطلاحاً FaceLift) پژو ۴۰۵ و نصب پیشرانه و جعبهدنده خودرو سمند بر روی آن بود. خودرو X9 در ابتدا با نام پژو پرشیا به بازار عرضه شد و چندی بعد آن به پژو پارس تغییر نام داد.
پس از عرضه خودروی سمند به بازار، ایرانخودرو پروژه X12 را تعریف کرد که شامل طراحی و تولید انبوه پیشرانهای تازه با سوخت پایه گاز طبیعی (که با نام «موتور ملی» شناخته میشود) و نیز بهینهسازی زیرسازه پژو ۲۰۶ به منظور طراحی خودرویی چهاردر و صندوقدار (اصطلاحاً سدان) بر روی این پلتفرم بود.
اما این پروژه در ابتدا با مخالفت شرکت پژو (به عنوان مالک زیرسازه پژو ۲۰۶) مواجه شد و در مقابل، این شرکت به ایرانخودرو پیشنهاد کرد که پژو ۲۰۶ صندوقدار را طراحی و تولید کند و عرضه آن در کشورهای دیگر را به پژو بسپارد. محصول پروژه جدید، در ابتدا «پژو آریان» نام داشت که با مخالفت کمپانی فرانسوی، نام آن به ۲۰۶SD تغییر کرد.
نمای جانبی «رانا»؛ عکس: خبرگزاری فارسپس از عرضه ۲۰۶SD ایرانخودرو مجدداً تصمیم گرفت که پروژه X12 را به جریان بندازد که حاصل آن «رانا» نام گرفته است.
رانا را در یک کلام میتوان یک نمونه بهینهسازیشده (فیسلیفت) پژو ۲۰۶SD دانست. اگر از نمای جانبی به این خودرو نگاه کنیم، خطوط آشنای ۲۰۶SD را میبینیم که مخصوصاً در قسمت اتاق (کابین سرنشینان) تغییر خاصی نکرده است و سقف و درهای آن، همان سقف و درهای پژو ۲۰۶ هاچبک و سدان است.
در واقع بخش اصلی طراحی تازه، در بخش جلویی و پشتی دیده میشود. در توصیف طراحی جدید، میشود گفت که در این دو قسمت، شیوه طراحی اسپرت و جوانپسند ۲۰۶ جای خود را به طرحی ساده و نسبتاً خانوادگی داده است که اگرچه هیجانانگیز یا خیرهکننده نیست، اما در مجموع قابل قبول است.
در طراحی داخلی رانا هم مخلوطی از پژو ۲۰۶ و رنو تندر ۹۰ (داچیا لوگان) را میشود دید؛ طرحی که به وضوح از نظر زیبایی و سهولت کاربری (ارگونومی) در مقایسه با خودروهای روز دنیا در همین کلاس، ضعیف است.
جلو داشبورد «رانا»؛ عکس: خبرگزاری فارسبه نظرم در مجموع از نظر طراحی، رانا را باید ۲۰۶SD فیسلیفت یا حداقل دوقلوی ناهمسان ۲۰۶SD بدانیم و میزان تفاوت این دو خودرو خیلی از تفاوت بین پژو ۴۰۵ و سمند کمتر است. با این همه، رانا بر خلاف خودرو مینیاتور سایپا از ضعفهای ساختاری عمده (چه در بخش طراحی، چه در بخش فنی) رنج نمیبرد و میشود آن را نمونهای موفقتر نسبت به مینیاتور دانست.
اما رانا از همان مشکل پایهای رنج میبرد که ۲۰۶SD به آن مبتلاست و آن مشکل کمبود فضا و تنگی جای سرنشینان است. اگرچه رانا و ۲۰۶ سدان از نظر ابعاد خارجی در رده C قرار میگیرند، اما فاصله دو محور (و در نتیجه فضای داخلی آنها) مانند ۲۰۶ معمولی است که خودرویی در کلاس B است (و حتی جزو خودروهای جادار این کلاس هم محسوب نمیشود؛ کافی است فضای داخلی آن را با تویوتا یاریس یا فولکس گل مقایسه کنیم.)
مشکل کمبود جا، با توجه به این نکته که قصد ایرانخودرو، عرضه خودرویی خانوادگی (و نه یک هاچبک اسپرت) است، بزرگترین نقطه ضعف دوقلوهای ۲۰۶SD و رانا هست و خواهد بود. چرا که اگر کسی قصد خرید خودرویی خانوادگی را داشته باشد، رنو لوگان، کیا ریو و نیز سمند، با توجه به فضای داخلی بزرگترشان، انتخاب مناسبتری خواهند بود.
سایت ایرانخودروشرکت ایرانخودرو اعلام کرده که قیمت مدل پایه رانا حدود ۱۰ میلیون و ۵۰۰ هزار تومان خواهد بود. این مدل به پیشرانه ۱.۴ لیتری دوگانهسوز (موتور ملی) با قدرت ۸۴ اسب بخار در حالت گازسوز و ۹۵ اسب بخار در حالت بنزینسوز مجهز است و تجهیزات رفاهی آن شامل کولر، فرمان هیدرولیک، شیشهبالابر برقی جلو، قفل مرکزی و دیگر هیچ (شبیه ۲۰۶ تیپ دو) خواهد بود. مدلهای دیگر با تجهیزات بیشتر و پیشرانههای متفاوت، تا سه میلیون تومان گرانتر خواهند بود.
بعید میدانم که ایرانخودرو بتواند رانا را با این قیمت (۱۰ تا ۱۳ میلیون تومان) عرضه کند و حداقل دو میلیون تومان گرانتر خواهد بود. اما با این محدوده قیمتی، مدلهای مختلف رانا باید با مینیاتور، ریو، پژو ۴۰۵، سمند معمولی و از همه مهمتر گونههای مختلف تندر رقابت کنند. به نظرم در این میان، رقابت بین رانا و مینیاتور با خودروی ارزان، مجهز و جادار تندر دیدنی خواهد بود.
رانا هم مانند مینیاتور، محصول پروژهای است که قبلاً به دلیل نداشتن توجیه اقتصادی، کنار گذاشته شده بود و احیای این پروژهها، محصول تفکرات و بینش خاص دولت نهم است.
اگر بخواهیم از زاویه اقتصادی به موضوع نگاه کنیم، سرمایهگذاری بر روی پروژههایی نظیر L90 (تندر) و ساخت خودروهای روز دنیا با مشارکت خودروسازان خارجی، نتیجهای مطلوبتر برای کشور و مصرفکنندگان دارد.
اما باز هم اگر بعد تبلیغی، سیاسی و ... بخواهد بر حساب و کتاب غلبه کند، میشود «رانا» را در مجموع قابل قبول دانست و دست کم مانند مینیاتور ناقصالخلقه سایپا، آدم از «خودروی ملی» خوانده شدنش شرمنده نمیشود.
